Ο όρος κουιντέτο προέρχεται από το ιταλικό quintetto, υποκοριστικό του quinto (πέμπτος), και δηλώνει πρωτίστως το έργο ή το τμήμα έργου για πέντε εκτελεστικά μέρη. Στα γαλλικά αποδίδεται ως quintette και στα γερμανικά ως Quintett. Η πεντάφωνη γραφή διαδόθηκε τον 16ο αιώνα στο ιταλικό μαδριγάλι, όπου οι πέντε φωνές επέτρεπαν πλούσια αρμονία και εκφραστική απόδοση του ποιητικού κειμένου. Ο Claudio Monteverdi [Κλάουντιο Μοντεβέρντι] έγραψε για πέντε φωνές τα πέντε πρώτα βιβλία μαδριγαλιών του (1587–1605), όπως το "Cruda Amarilli" [«Σκληρή Αμαρυλλίδα»]. Σύγχρονες συνθέτριες και συνθέτες επανήλθαν στο φωνητικό κουιντέτο, όπως η Carla Magnan [Κάρλα Μάνιαν] και η Carla Rebora [Κάρλα Ρεμπόρα] στο L'immoto guardo [Το ακίνητο βλέμμα, 2015], φόρο τιμής στον Carlo Gesualdo [Κάρλο Τζεζουάλντο]. Ο όρος κουιντέτο δηλώνει κατ' επέκταση και το σχήμα πέντε ερμηνευτών / ερμηνευτριών.
Στην οργανική μουσική το κουιντέτο εγχόρδων προέκυψε στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα με την προσθήκη ενός πέμπτου οργάνου στα δύο βιολιά, τη βιόλα και το βιολοντσέλο. Ο βιολοντσελίστας Luigi Boccherini [Λουίτζι Μποκκερίνι] έγραψε περισσότερα από εκατό κουιντέτα, κυρίως με δεύτερο βιολοντσέλο, με ανάλαφρο ψυχαγωγικό χαρακτήρα και ποικιλία ηχοχρωμάτων. Ο Wolfgang Amadeus Mozart [Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ] προτίμησε τη δεύτερη βιόλα. Τα ώριμα κουιντέτα του, K. 515 και K. 516 (1787), K. 593 (1790) και K. 614 (1791), έχουν την πυκνότητα της γραφής των τελευταίων του χρόνων. Ο Franz Schubert [Φραντς Σούμπερτ] επέστρεψε στο δεύτερο βιολοντσέλο στο κουιντέτο σε ντο μείζονα, D. 956, που ολοκλήρωσε λίγες εβδομάδες πριν από τον θάνατό του, το 1828. Ο Johannes Brahms [Γιοχάννες Μπραμς] (op. 88, 1882· op. 111, 1890) και ο Antonín Dvořák [Αντονίν Ντβόρζακ] (op. 97, 1893) έγραψαν κουιντέτα με δεύτερη βιόλα.
Το κουιντέτο με πιάνο συνδύασε το πιάνο με τέσσερα έγχορδα. Το κουιντέτο «Η πέστροφα» [Forellenquintett], D. 667 (1819), του Schubert γράφτηκε για πιάνο, βιολί, βιόλα, βιολοντσέλο και κοντραμπάσο. Το op. 44 (1842) του Robert Schumann [Ρόμπερτ Σούμαν] καθιέρωσε τον συνδυασμό του πιάνου με δύο βιολιά, βιόλα και βιολοντσέλο, τον οποίο υιοθέτησαν ο Brahms (op. 34, 1864), ο César Franck [Σεζάρ Φρανκ] (1879) και ο Dvořák (op. 81, 1887). Ο Μανώλης Καλομοίρης πρόσθεσε σε αυτόν τον συνδυασμό φωνή στο Κουιντέτο με τραγούδι (1912), σε ποίηση του Λορέντζου Μαβίλη. Στο κουιντέτο με κλαρινέτο το πνευστό συμπράττει με τα τέσσερα έγχορδα, όπως στα έργα του Mozart (K. 581, 1789) και του Brahms (op. 115, 1891). Το κουιντέτο πνευστών, για φλάουτο, όμποε, κλαρινέτο, κόρνο και φαγκότο, διαμορφώθηκε με τα είκοσι τέσσερα κουιντέτα (1811–1820) του Anton Reicha [Άντον Ράιχα] και καλλιεργήθηκε τον 20ό αιώνα από τον Arnold Schönberg [Άρνολντ Σαίνμπεργκ] (op. 26, 1924).
Στην όπερα το κουιντέτο συνδυάζει πέντε πρόσωπα σε ενιαίο μουσικό σύνολο και απαντά συχνότερα στην κωμική όπερα, όπου οι γρήγορες εναλλαγές των φωνών εξυπηρετούν τη δράση. Στο "Nous avons en tête une affaire" [«Έχουμε στο μυαλό μας μια δουλειά»] από τη δεύτερη πράξη της Carmen [Κάρμεν, 1875] του Georges Bizet [Ζωρζ Μπιζέ] οι λαθρέμποροι προσπαθούν να πείσουν την Κάρμεν να τους ακολουθήσει. Στο "Selig, wie die Sonne" [«Μακάρια, όπως ο ήλιος»] από την τρίτη πράξη του Die Meistersinger von Nürnberg [Οι αρχιτραγουδιστές της Νυρεμβέργης, 1868] του Richard Wagner [Ρίχαρντ Βάγκνερ] η δράση σταματά για έναν λυρικό στοχασμό των πέντε προσώπων. Στο "Tonight (Quintet)" [«Απόψε (κουιντέτο)»] από το μιούζικαλ West Side Story [Ιστορία της δυτικής πλευράς, 1957] του Leonard Bernstein [Λέοναρντ Μπέρνσταϊν] σε στίχους του Stephen Sondheim [Στήβεν Σόντχαϊμ], οι δύο συμμορίες, η Ανίτα, ο Τόνυ και η Μαρία περιμένουν με διαφορετικές προσδοκίες την ίδια νύχτα.
Στον χορό το κουιντέτο αντιστοιχεί στο pas de cinq [πα ντε σενκ] του κλασσικού μπαλέτου, ένα δεξιοτεχνικό χορευτικό τμήμα για πέντε χορευτές / χορεύτριες μέσα σε ευρύτερο έργο. Ο David Dawson [Ντέιβιντ Ντώσον] πρόσθεσε ένα νέο pas de cinq σε μουσική του Adolphe Adam [Αντόλφ Αντάμ] στη δική του εκδοχή της Giselle [Ζιζέλ] (Δρέσδη, 2008). Στον σύγχρονο χορό το κουιντέτο αξιοποιείται και ως αυτοτελής χορογραφική δομή. Στο Quintett [Κουιντέτο, 1993] του William Forsythe [Ουίλλιαμ Φορσάιθ] πέντε χορευτές και χορεύτριες συναντώνται, αποχωρίζονται και στηρίζουν ο ένας τον άλλον σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς, σε μουσική του Gavin Bryars [Γκάβιν Μπράιαρς].